19 juli Yellowstone

19 juli Yellowstone Overnachting: cabin Lake Yellowstone 108 dollar Afstand 83 km

---

's Ochtends horen we dat er een 'mudslide' is geweest bij de oostingang. We zien een foto van twee auto's, die vast in de modder staan van ruim een meter hoog. Het kost de NPS bijna een week om de weg weer vrij te maken. De oostingang blijft gedurende de rest van de tijd dat wij in het park zitten dan ook gesloten, maar daar hebben we gelukkig geen last van omdat we via de zuidingang zullen vertrekken.
We rijden via Norris en Canyon naar onze cabin bij Lake Yellowstone. Vlak voor Norris zien we een eland langs de kant van de weg staan. Bij Norris maken we een wandeling door het Norris Geyser basin en wachten een tijdje vergeefs op het uitbarsten van de Echinus geiser. Dit is de grootste regelmatige geiser, maar de intervallen kunnen nog behoorlijk variëren - zo tussen de 1 uur en 4 dagen (dat is iets te lang om op te wachten). Ook de Streamboatgeyser, veruit de grootste geiser ter wereld, heeft er geen zin in. Zijn uitbarstingen zijn overigens heel zeldzaam. Het duurt soms jaren voordat deze een echt grote eruptie heeft. We zien op het bordje dat laatste grootste eruptie meer dan twee jaar geleden was. We gaan ervan uit dat we morgen bij Old Faithful meer geluk zullen hebben.

Bij Canyon gaan we eerst lunchen, de mogelijkheden zijn hier beter (zelfs vegetarische wraps) dan bij Mammoth, daar moet je wat het eten betreft echt niet langer dan 2 dagen blijven. De kinderen halen bij de giftshop hun tweede sticker. We bekijken de Grand Canyon en de Upper en Lower Falls vanaf verschillende uitzichtpunten, die allemaal een eigen kijk op de rivier en de watervallen hebben. De Canyon is indrukwekkend, de rivier ligt ver beneden ons. Tussen Canyon en Lake loopt de weg langs de Yellowstone River. De rivier is hier veel breder en rustiger dan bij de watervallen.

We rijden nu door de Hayden Valley. Er is hier minder bos, de kans op het zien van wildlife is groot. En inderdaad, we staan een tijd stil omdat een kudde bizons bezit van de weg heeft genomen. Prachtig gezicht die enorme dieren zo dichtbij.

Onze Lake-cabin bij Lake Yellowstone blijkt een vrijstaande cabin te zijn, met eigen douche en toilet. Helaas hebben we hier geen mogelijkheid om buiten te zitten. Voor 108 dollar niet echt goedkoop, maar dat is de prijs die je betaalt om in het park te zitten.

In de giftshop van het hotel halen de kinderen hun derde sticker.
's Avonds eten we in de vlakbij gelegen Lake Lodge Cafetaria. Het is een zelfbedieningsrestaurant, wel makkelijk met de kinderen, en niet slecht voor wat je betaalt, maar daar is dan ook wel alles mee gezegd. We draaien nog een was in de laundry bij de Lodge, en dan is het alweer tijd om naar bed te gaan.

20 juli Yellowstone

20 juli Yellowstone Overnachting: cabin Lake Yellowstone 108 dollar Afstand 128 km

---

Vandaag bezoeken we Old Faithful. We gaan eerst naar de giftshop voor de vierde en laatste sticker We verwachten iets kleins, maar tot verrukking van de kinderen (en bij pa en ma ook ontzetting - hoe krijgen we dit weer mee naar huis?) blijken het bizonknuffels van behoorlijke afmetingen te zijn.

Dan naar het visitor center om te kijken wanneer welke geisers verwacht worden uit te barsten. Het blijkt dat we de Grand Geiser nog kunnen zien als we flink doorlopen. We haasten ons over de boardwalk en moeten dan natuurlijk toch nog zo'n 20 minuten wachten. Het wachten wordt beloond met een prachtige uitbarsting die bijna een kwartier duurt. Als hij uiteindelijk wat minder wordt en veel mensen al weg beginnen te lopen, komt er opeens nog een extra uitbarsting, hoger nog dan daarvoor. De geiser wordt beloond met luid applaus.
Vervolgens lopen we door over de boardwalk tot aan de Morning Glory pool, de mooiste pool van het park (vanaf de Old Faithful Inn 2,2 km).

Dan lopen we op ons gemak terug om alle andere geisers en thermische verschijnselen rustig te bekijken. Een van de leukste is de Anemone-geiser. Deze barst om het kwartier uit, niet spectaculair maar heel leuk om het hele proces in het klein te kunnen volgen; het langzaam vollopen, het uitbarsten, en dan het langzaam leeglopen ('with a familiair gurgling sound'; alsof er een wc leegloopt).
Het weer betrekt en we bereiken nog net op tijd, voordat het hard begint te regen, de Old Faithful Inn. De uitbarsting van de Old Faithful geiser bekijken we vanuit het visitor center. De kinderen timen het moment en de duur van de uitbarsting; op die manier kun je het tijdstip van de volgende uitbarsting voorspellen. Ze blijken er uiteindelijk een minuut naast te zitten.
We willen in de Old Faithful Inn eten, maar het blijkt dat we daar veel eerder voor hadden moeten reserveren. We kunnen pas na negenen aan tafel, en dat vinden we wat te laat worden, we moeten ook nog terug rijden naar Lake. Wel bekijken we alle verdiepingen van de Inn, die helemaal uit hout is opgebouwd. Een prachtig gebouw.
We eten vervolgens in de Obsedian Dining Room van de Old Faithful Snow Lodge, (open om vijf uur; je kunt niet reserveren, het is first come, first served). Erg lekker gegeten, een aanrader. Als we terugrijden naar onze cabin breekt de zon weer door. Bij Lake Yellowstone zien we een grote regenboog.

21 juli Yellowstone

21 juli Yellowstone Overnachting: cabin Lake Yellowstone 108 dollar Afstand 118 km

---

Deze dag maken we een wandeling met een ranger bij West Thumb. Hier loopt een boardwalk langs allerlei fumaroles en geisers. Het gebied ligt aan het meer en ook in het meer liggen 'cones', zoals de inmiddels uitgewerkte fishing cone. Vroeger werd deze door hengelaars gebruikt om op te staan tijdens het vissen. Hadden ze beet, dan werd de vis - nog aan de haak - boven het hete water gehangen en gekookt, de zogenoemde 'hook and cook'- methode. De methode was niet geheel zonder gevaar: verscheidene vissers liepen brandwonden op, de cone raakte beschadigd en vermoedelijk was de gekookte vis ook niet echt gezond door het in het water aanwezige arseen.

We bezoeken daarna het visitor center in Grant Village, waar Judith en Marijke tot junior ranger benoemd worden (hier hebben ze allerlei opdrachten voor moeten doen). Vervolgens bekijken in het Visitor Center de tentoonstelling over de grote brand van 1988 (deze hebben wij indertijd vanuit de lucht gezien toen we van New York naar San Francisco vlogen voor onze eerste Amerika-vakantie).
We eten bij de deli in het Lake Hotel en gaan daarna in de lounge boerenbridge spelen. We hebben het de kinderen deze vakantie geleerd en ze zijn er al snel zeer bedreven in.
Aan het eind van de middag rijden we naar Canyon om te gaan eten en om te kijken of we nog wildlife zien. Onderweg doen we nog de 'loop' bij Mud Vulcano. Hier hangen vreselijke zwaveldampen, maar de pruttelende modderpotten zijn erg leuk om te zien.
We eten in de Canyon Village Dining Room. Hoogtepunt is de Yellowstone Caldera; een truffeltaartje met warme vloeibare chocola van binnen, mjam! We rijden terug als het nog licht is, want ik wil nog wat foto's van de vallei maken. Op de parkeerplaats staat naast ons iemand door een kijker te turen en hij vertelt mij dat hij een grizzlybeer gespot heeft. Binnen de kortste keren staat de hele familie met hem mee te kijken. Het blijkt een moeder met 3 jongen. In de verrekijker zijn ze goed te zien maar helaas zijn er met het blote oog alleen wat stipjes te zien, dus ook deze bear encounter kan niet op de gevoelige plaat vastgelegd worden.

Terugrijdend komen we een merkwaardige file tegen. De voorste van de tegenliggers is namelijk geen auto maar een joekel van een bizon, die op zijn gemak over de weg loopt. Een rare gewaarwording zo'n enorm beest dat op je af komt lopen. Later rijden we nog langs Fishing Bridge. Veel muggen en pelikanen maar helaas geen elanden. Maar goed, we hebben onze portie wildlife wel gehad.

22 juli Yellowstone - Hoback Junction

22 juli Van Yellowstone naar Hoback Junction Overnachting: KOA cabin 58 dollar Afstand 177 km

---

We ontbijten weer bij het hotel. Om een idee te geven van de kosten: het ontbijtbuffet voor kinderen kost $4,75, voor volwassenen $8,60. Wij nemen geen ontbijtbuffet maar kiezen voor $4,95 eieren 'cooked to order' en eten dan nog wat fruit mee dat de kinderen in hun enthousiasme bij hun ontbijtbuffet hebben opgeschept maar niet opkrijgen. Vervolgens pakken we onze spullen in en verlaten Yellowstone. We hadden nog een paar off-trail wandelingen met rangers willen maken, maar die moeten we dan maar de volgende keer doen.

Bij de ingang van de Grand Tetons moeten we een half uurtje wachten, ook hier zijn wegwerkzaamheden. De weg is in het Grand Teton National Park is mooi, aan de westkant rijzen de Tetons (de tieten zoals de kinderen hardnekkig blijven zeggen) steil omhoog, in het oosten is het glooiend. We rijden eerst naar Colter Bay, waar we het Visitor Center bekijken en wat inkopen doen. De winkel heeft een verrassend groot aanbod, we slaan weer flink wat fruit en koekjes in en natuurlijk voldoende drinken. Er staat een wandeling bij Jenny Lake op het programma. Je kunt hier met een boot naar de overkant van het meer, en dan lopend terug. Als we echter bij Jenny Lake aankomen, blijkt het zo druk te zijn dat we de auto nergens kwijt kunnen. We rijden nog wat rond, maar besluiten dan om maar verder te gaan.
We gaan iets verderop een kleine wandeling maken en komen bij de Snake-rivier. Even heerlijk met de voeten in het water, want ook hier is het weer erg warm.
Dan via Jackson (erg druk, we rijden er zonder te stoppen doorheen) naar Hoback Junction waar we gereserveerd hebben in een KOA-cabin. Het is onze laatste KOA-camping, hierna zullen we alleen nog maar in motels en lodges overnachten. De cabin ligt prachtig, de Snake River loopt er vlak langs. De kinderen proberen met steentjes een dam in de Snake River te maken. We koken zelf en laten vervolgens de brander leegbranden, want die willen we niet verder meenemen. Hij is maar bestand tegen temperaturen tot 50 C (120 F) en we moeten nog door Death Valley. Daar kan het warmer worden. We hebben nog maar net ons kleedje op de picknicktafel uitgespreid en de borden neergelegd of het begint te onweren en te regenen. Gelukkig kunnen we ook op de overdekte veranda zitten, met de borden op schoot. We eindigen de avond met een spelletje kaarten in de 'game room' van de camping, lekker met een beker koffie en een beker chocolademelk.

23 juli Hoback Junction - Provo

23 juli Van Hoback Junction naar Provo Overnachting: Cotton Tree Inn, 69 dollar Afstand 479 km

---

Als we opstaan hangen er sombere wolken rond de bergen maar in de loop van de ochtend klaart het helemaal op. De temperatuur neemt nu snel toe. We volgen de 89S, nemen nog een stukje Idaho mee en gaan een uurtje zwemmen bij het Bear Lake. Helaas veel stank en lawaai door de waterscooters.
We rijden voorbij Salt Lake City, door naar Provo. Het is de enige keer dat we geen overnachting hebben vastgelegd. We wilden ongeveer halverwege Jackson en Zion uitkomen, maar omdat het een behoorlijke afstand is, hadden we besloten om gewoon te kijken hoever we zouden komen. We raadplegen het AAA-tourbook van Utah (heel handig om te kijken waar motels zijn en wat ze kosten) en besluiten de Cotton Tree Inn te proberen. Deze lijkt niet goedkoop, maar er is wel een laundry, en daar zijn we zo langzamerhand wel weer aan toe. Ook is er een zwembad en dat lijkt met deze temperatuur - het is inmiddels ver in de 30 graden - ook geen overbodige luxe. Er blijkt geen kamer mee te zijn met twee bedden, maar wel een met sofabed. Incl. ontbijt 69 dollar, veel goedkoper dan het boekje aangaf.
Schuin tegenover het motel ligt een Tony Roma, dus we hoeven niet lang na te denken over waar we gaan eten. Het is onze eerste Tony Roma, en het bevalt uitstekend. Aan de wand hangen foto's van meer dan 100 jaar geleden, waarop een oude tram te zien is met reclame er op voor Tony Roma's. Dat is wel wat wonderlijk want zo land geleden bestond de Tony Roma's keten volgens de menukaart nog niet. We vragen aan de ober hoe dat kan. Dat wist hij niet en hij ging het navragen. Even later komt hij vol trots de verklaring geven. Ze hadden op de pc de oude foto's ingescand en vervolgens met een fotobewerkingsprogramma de reclame er in geprojecteerd. Vervolgens als oude foto weer uitgeprint en, voila, een oude foto met reclame voor Tony Roma's er in.

24 juli Provo - Springdale

24 juli Van Provo naar Springdale Overnachting: Desert Pearl Inn , 135 dollar Afstand 501km

---

Weer een lange rit. De heuvels zijn kaal en het is erg warm. We zien geen steden of dorpen onderweg, je kunt je ook niet voorstellen waar de mensen hier van zouden moeten leven. Een heel enkele keer loopt er wat vee in de kale heuvels, maar veel is het niet. We stoppen een keer bij Cedar City om te tanken en te lunchen bij een Subway. Dan weer door, steeds langs de I15, tot we bij de noordingang van Zion zijn (exit 40). Het wordt de vierde keer dat we naar Zion gaan, maar aan deze kant zijn we nog nooit geweest.
We gaan eerst naar het kleine Visitor Center, laten daar onze pas zien en nemen dan de 5 mijl lange Kolob Canyon Road. Aan het einde van deze weg is er een parkeerplaats. Van daar lopen we de Timber Creek Overlook Trail (1/2 mijl heen). Het is ook hier erg warm. In de verte zien we een onweersbui naderen, en ook zien we op een helling in de verte rookwolken, vermoedelijk van blikseminslag. We haasten ons terug naar de auto, Judith is sneller en behendiger dan wij en ze loopt dan ook een eind voor ons uit. Opeens horen we haar roepen. Als we bij haar zijn zien we naast het pad een ratelslang liggen. Hij was vlak voor Judith het pad overgestoken, dus geen wonder dat ze behoorlijk geschrokken was. Het uitzicht is hier trouwens indrukwekkend.

We stoppen nog voor wat foto's en rijden dan via de I15 door tot de afslag Zion en dan naar Springdale waar we overnachten in de Desert Pearl Inn, vlakbij de zuidingang van het park gelegen. Het is een van de duurdere motels, we betalen hier 135 dollar per nacht, maar dat blijkt het meer dan waard te zijn. De foto's op internet zagen er veelbelovend uit, en de werkelijkheid stelt niet teleur! De kamer is prachtig ingericht. We hebben twee Queens, en nog een sofabank. Daarnaast tv, videorecorder (gratis video's bij de receptie) en een eethoek met keukentje met magnetron, koelkast, thee, koffie, borden en bestek. We zitten op de begane grond en het terras biedt uitzicht op een grasveld dat leidt naar het zwembad. Op het terras twee heerlijke luie stoelen, met in de leuning een uitsparing voor een glas. Waarom hebben we hier maar 2 nachten? Een eventuele volgende keer blijven we hier beslist langer!

In Zion mag slechts beperkt met eigen vervoer gereden worden. Vanaf de ingang, bij het Visitor's Center, rijden shuttlebussen het park in. Ook in Springdale rijdt een shuttlebus, tot aan de ingang van het park. De auto blijft dus twee dagen bij het motel staan. De bussen rijden zeer frequent en in het park geven de chauffeurs een uitgebreide beschrijving van alle bezienswaardigheden.
We lopen aan het eind van de middag nog een stukje door Springdale. Het is een leuk dorp, met leuke winkels, galerieën en zelfs een veldje met elanden en bizons. Nog wat boodschappen doen, want morgen is het zondag en dan zijn hier (we zijn in Utah) de winkels gesloten.
Omdat het dichtbij is en omdat het ene kind geen zin heeft in Italiaans en het andere niet in iets oosters, eten we bij de Bumbleberry's. Klinkt wel aardig, maar het is geen aanrader. Later ontdekken we dat we bij Flanigan's Spotted Dog Café hadden moeten zijn, tja, we zullen toch echt nog eens terug moeten komen.

25 juli Zion

25 juli Springdale Overnachting: Desert Pearl Inn , 135 dollar Afstand 0km

---

We ontbijten in het motel en gaan daarna met de shuttlebus naar het park. Bij de ingang van het park moeten we overstappen op de parkshuttle. We stappen uit bij de Lodge.
We willen eerst naar de Emerald Pools lopen. We steken de Virgin River over. De rivier is bruin, dat betekent dat het recent geregend heeft en alle stof van de rotsen in de rivier gespoeld is. Linksaf gaat het pad naar de Middle en Upper pools, rechtsaf naar de Lower Pools. We beginnen met de Lower Pools, daarna kunnen we altijd nog zien of we verder willen. Judith en Marijke hebben niet zoveel zin, maar ze lopen ongemerkt voorbij de Lower Pools - we zeggen maar even niets- zodat we uiteindelijk toch de Middle Pools bereiken. Bij de Lower Pools druppelt water van de overhangende rotsen naar beneden zodat een gordijn van water gevormd wordt. Heerlijk verkoelend aangezien het al weer ver in de 30 graden is. De Middle Emerald Pools zien er erg verleidelijk uit, het moet heerlijk zijn om er doorheen te waden. Dat is echter verboden. Er wordt gewaarschuwd voor bacteriën, dus we blijven braaf aan de kant. We gaan zitten op wat rotsblokken; een goede plek om nog maar eens wat te drinken.

Terug bij de Lodge zien we dat er gelegenheid is om te internetten en daar maken we dankbaar gebruik van. Even een mailtje naar de Amerika-groep en naar de familie en Judith moet - nog even mam - naar al haar MSN-vrienden mailen.
We lunchen bij het Castle Dome Café dat naast de Lodge gelegen is. Gelukkig is er naast de gebruikelijke hamburgers en hotdogs nog veel meer keuze. Ik geniet van mijn teriyaki.
Dan gaan we met de shuttlebus naar de Temple of Sinawava, het eindpunt van de route. Hier begint de Riverside walk, een makkelijke, vlakke wandeling langs de Virgin River.
Het is nu een stuk drukker dan op onze wandeling vanmorgen en we horen regelmatig Nederlands praten. Een heel verschil met South Dakota, wel toeristisch maar daar zie je bijna alleen maar Amerikanen.

Na ongeveer een mijl houdt het pad op en kun je alleen nog door de rivier verder lopen. Hier staan de rotswanden zo dicht tegen elkaar dat de rivier de volle breedte gebruikt, we zijn bij de Narrows aangeland. We hebben hiervoor onze waterschoenen meegenomen. Helaas zijn we in Yellowstone een schoen kwijtgeraakt dus een van ons moet of op blote voeten - wat niet aan te raden is - of op de gewone schoenen. Dat laatste vinden we jammer van de schoenen en ik besluit om achter te blijven en nog wat foto's te maken. Als ze terug zijn leen ik Marijke's schoenen en loop nog een stuk met Judith door het water. Zelfs met de waterschoenen zijn de stenen onder je voeten goed te voelen. We zien veel mensen met sportsandalen, deze zijn ideaal voor deze wandeling, je hoeft dan ook geen extra paar schoenen mee te nemen.

Na de wandeling gaan we terug naar het motel om nog even het zwembad uit te proberen.
Aan het eind van de middag gaan we weer terug naar het park want we hebben voor het eten afgesproken met de familie Jol, die vandaag in Springdale aankomt. We zullen in de Lodge gaan eten. We kennen Wendy en familie van de Amerika-groep. We hebben ze nog nooit ontmoet, alleen met elkaar gemaild. Wel hebben we al wat foto's van de verschillende gezinsleden gezien dus we gaan ervan uit dat we ze wel zullen herkennen. En dat is ook zo. Hoewel we veel families nauwkeurig bekijken - zijn ze dat of niet? - herkennen we ze meteen als we ze zien. De kinderen kunnen het meteen goed met elkaar vinden en de ouders hebben elkaar ook veel te vertellen. Wendy en familie komen nu uit Las Vegas en hebben Yosemite en Death Valley al achter de rug, terwijl wij daar nog naar toe gaan. We horen dat er veel bosbranden zijn in Yosemite waardoor vooral in de ochtend veel rook hangt in de vallei. Martin gaat zich al wat zorgen maken, hij krijgt het vanwege een allergie gauw benauwd van rook, maar we hebben nog ruim een week te gaan voor we in Yosemite zijn, dus hopelijk zijn de meeste branden tegen die tijd uitgewoed.